اینجا می‌نویسم...

بر آن گلیم سیاهم حسد همی‌آید / که هست در بر سیمین چون صنوبر او

گلیم بین که در آن بر، چه عیش می‌راند / سیه گلیمی من بین که دورم از بر او

- سعدی


* این پست هر چند روز یک‌بار تغییر می‌کند و تاریخچه‌ی تغییرات آن هم در آرشیو، غیرقابل دسترسی است!

* آخرین تغییر: یک‌شنبه، ششم فروردین ۹۶

دکتر سین

بشنوید...

+ توضیح: در راستای فراخوانِ #سازت_را_با_بهار_کوک_کن، من پستِ برسد به دست بهار رو نوشته بودم...

موافقین ۷ مخالفین ۰ ۰۶ فروردين ۹۶ ، ۰۷:۰۳
دکتر سین
شکر خدا، تا امروز تا آیه‌ی ۲۷ سوره‌ی اسرا رو با هم خوندیم. برای ادامه‌ی ختم قرآن، دوستانی که مایل به مشارکت هستن، در بخش نظرات اعلام بفرمایند! بخش ۹۹ و ۱۰۰ از این جدول، و در ادامه، بخش‌های ۱۰۱ به بعد این جدول و بخش‌های ۱۲۱ به بعد از این جدول...
همه‌ی جدول‌ها رو هم در منوی ختم قرآن می‌تونین مشاهده کنین. :)
اگر توضیحات بیشتر لازم دارین، به این پستا یه نگاه بندازین...

بخش ۹۹: دکتر سین
بخش‌های ۱۰۰ تا ۱۰۴: شباهنگ
بخش‌های ۱۰۵ و ۱۰۶: مهسا .م
بخش‌های ۱۰۷ و ۱۰۸: منتظر اتفاقات خوب (حورا)
بخش ۱۰۹: آقاگل
بخش ۱۱۰: Dexter Morgan
بخش ۱۱۱: اسمارتیز :)
بخش ۱۱۲: محبوبه شب
بخش‌های ۱۱۳ و ۱۱۴: هلما ...
بخش ۱۱۵: ماه پیشونی
بخش ۱۱۶: لادن ..
بخش ۱۱۷: Bahar Alone
بخش ۱۱۸: ترنم
بخش‌های ۱۱۹ و ۱۲۰: آرزو ﴿ッ﴾
بخش ۱۲۱:
بخش ۱۲۲:
...

+ التماس دعا! :)
۱۵ دیدگاه موافقین ۵ مخالفین ۰ ۰۵ فروردين ۹۶ ، ۰۷:۲۲
دکتر سین

عموی بابات با بچه‌ها و نوه‌هاش بیاد شاهرود، بگه شب شام میان خونه‌تون، بعد اصلاً حس پذیرایی (بخوانید: خاله‌بازی) نداشته باشی، بعد ته دلت بگی خدایا نمی‌شه باشه برای فردا ظهر، بعد یه ساعت مونده به موعد مقرر زنگ بزنن بگن شب خونه‌ی عموت می‌مونن فردا ظهر میان...

اصن خیلی حال خوبیه... خدا قسمتتون کنه! :دی


+ راهیابی تیم ملی به جام جهانی مبارک! (راه یافتن دیگه! نه؟! :دی)

۷ دیدگاه موافقین ۳ مخالفین ۰ ۰۳ فروردين ۹۶ ، ۲۳:۱۷
دکتر سین

۱. به میمنت و مبارکی یک دونه‌ موی سفید دیگه کشف کردم؛ یه هوا بالاتر از گیج‌گاه راست. شوخی شوخی داریم پیر می‌شیما...

۲. یه استاد داشتیم می‌گفت آدما دو مدلن: batch و online. آدمای batch همیشه یه کوهی از کارای تلنبار شده دارن؛ آدمای online هر کاری رو درست سر موقع خودش انجام می‌دن. من الان مرزهای batch بودن رو به شکلی درنوردیدم که تقسیم‌بندی مذکور به این شکل تغییر پیدا کرده: دسته‌ی اول: onlineها، دسته‌ی دوم: batchها و دسته‌ی سوم: دکتر سین!

۳. امروز شدیداً دلم هوای دخترمو کرده! نمی‌شه آدم زن نگیره، بچه‌دار بشه؟! مثلاً با یه ساز و کاری تو مایه‌های قلمه زدن ازدیاد بشیم!!

۴. آقا! به این ماس‌ماسکای جلوی ماشین که به‌شکل لولایی بالا-پایین می‌ره، جلوی آفتابو می‌گیره که نخوره تو چشامون، سمت راننده پشتش یه جا داره برای مدارک، سمت شاگرد پشتش آیینه داره، چی می‌گن؟! امروز کلی فکر کردم یادم نیومد! از بابامم پرسیدم، اونم کلی فکر کرد یادش نیومد! عجیبه‌ها! :|

۵. در راستای این سؤال؛ ما یه پسر همسایه داریم که ماشالا هزار ماشالا خیلی شیرینه و اردی‌بهشت که بیاد دو سالش می‌شه. اما هنوز درست حسابی زبون باز نکرده. امروز هویجوری شوخی شوخی بهش گفتم نیت کنه و براش فال گرفتم، حافظ گفت: الا ای طوطی گویای اسرار / مبادا خالی‌ات شکر ز منقار. و بعد از ظهرش چند کلمه رو دست و پا شکسته ادا کرد! O_o

۶. و اما دعوت‌نامه: می‌گن آدم وقتی یه کاری رو می‌خواد بکنه، اگه به چند نفر دیگه اعلام بکنه، انگیزه‌ش بیشتر می‌شه. من همینجا اعلام می‌کنم توی عید می‌خوام سه‌تا کتاب بخونم: نمایش‌نامه‌ی مرگ فروشنده‌ی آرتور میلر، رمان خشم و هیاهوی ویلیام فاکنر و رمان عقاید یک دلقکِ هاینریش بُل. باشد که توفیق بیابیم! [:دی] شما رو هم دعوت می‌کنم که بگید عید چه کتابایی رو می‌خواید بخونین و از دیگران هم بخواید که بگن. باشد که مسبب #موج_کتاب‌خوانی_عید در بلاگستان شویم! :))

۱۶ دیدگاه موافقین ۴ مخالفین ۰ ۲۷ اسفند ۹۵ ، ۲۲:۵۴
دکتر سین
ترم اولِ دانشگاه سه واحد ادبیات فارسی داشتیم. یادمه توی اون ترم استادمون بهمون گفت که گاه‌شماری باستانی ایرانی شامل ۱۲ ماه سی روزه بوده. یعنی هر سال ۳۶۰ روز داشته. برای همین ۵ روز آخر سال رو به‌عنوان روزهایی می‌دونستن که متعلق به هیچ کدوم از ماهای تقویم نبودن. به این پنج روز می‌گن «پنجه‌ی دزدیده» یا «خمسه‌ی مسترقه»؛ که می‌شه ۲۵ تا ۲۹ اسفند. به عبارت دیگه اگه من دو سه هزار سال قبل‌تر به‌دنیا اومده بودم، از آخر تقویم می‌افتادم بیرون! :دی

+ میلاد با سعادت خودم رو به همه تبریک می‌گم! ^_^


۱۴ دیدگاه موافقین ۳ مخالفین ۰ ۲۴ اسفند ۹۵ ، ۱۹:۴۵
دکتر سین

بهار جان! عزیزم! سلام.

امیدوارم حالت خوب باشد. اگر از احوالات ما پرسیده باشی، ملالی نیست جز دوریت. وای که دوریت امسال چه‌قدر پررنگ‌تر از سال‌های قبل به چشم می‌آید. بس که سال سختی داشتیم. آن‌قدر سخت که برای آمدنت بیشتر از هر سال چشممان به در مانده است و - راستش - امسال دلمان برایت بیشتر از همیشه تنگ شده. امسال هر چه فکرش را بکنی سرمان آمد؛ سیل آمد؛ زلزله آمد؛ ساختمان فرو ریخت؛ پل خراب شد؛ قطار از ریل خارج شد؛ کلی شهید دادیم؛ کلی تلفات دادیم؛ کلی مرحوم شدند؛ کلی هوای آلوده و گرد و غبار به حلقوممان نشست؛ همه‌ش گرانی؛ همه‌ش بی‌کاری؛ همه‌ش فقر. اگر بخواهم برایت روضه بخوانم اشکت درمی‌آید. واقعاً که فقط زندگانی - که چه عرض کنم - زنده‌مانی (!) در این شرایط فقط از خودِ پوست‌کلفتمان برمی‌آید و بس. اصلاً وقتی گفتم ملالی نیست، فقط خواستم تعارف کرده باشم؛ از همین حرف‌های معمولی که اول نامه‌ها می‌نویسند! ما خودِ خودِ ملالیم فی‌الواقع!

بهار جانم! ببخشید اگر اوقاتت را تلخ کردم! کاش اصلاً آن‌طوری نمی‌بود که این‌طوری نمی‌نوشتم! خواستم وضعمان را بدانی، شاید زودتر آمدی. آمدی و خلاصمان کردی. خدا شاهد است که ناشکری نمی‌کنم. اما کم‌کمک دارد به اینجایمان می‌رسد. خدا کند پاقدمت - مثل همیشه - خوب باشد و برایمان آمد داشته باشی. بیا که چشممان به راه خشک شد عزیزم. خودت را برسان...

فقط...! فقط وقتی می‌آیی کاری کن در فروردینت جاده‌ها سلاخ‌خانه نشوند. اردی‌بهشتت جولانگاه وعده وعیدهای نامزدها نباشد. خردادت خیابان‌ها آشوب نشود. سعی کن خیلی نود و پنج بازی و یا هشتاد و هشت بازی از خودت در نیاوری. خودت باش. یک نود و ششیِ خوب. باشخصیت و خواستنی. آرام و باوقار.

زودتر بیا که ان‌شاءالله چشم همه‌یمان به گل رویت روشن شود. می‌بوسمت.

منتظر شنیدن خبرهای خوب خوب از تو

ارادتمند

دکتر سین


#سازت_را_با_بهار_کوک_کن

۷ دیدگاه موافقین ۴ مخالفین ۰ ۲۳ اسفند ۹۵ ، ۱۱:۴۵
دکتر سین

اولندش که تولد منه بیست و پنجم. بدویین اگر کادویی کیکی چیزی می‌خواین بخرین، بخرین؛ به هیچ وجه من الوجوه، نمی‌دونستم و پول نداشتم و اینا هم پذیرفته نیست. ضمن این که ارزش مادی هدیه‌ها هم خیلی مهمه. گفتم که در جریان باشین. :دی

دومندش: جونم براتون بگه که توی رادیو بلاگی‌ها قرار بر این شده که عید نوروز رو به کمک شما دوستان و عزیزان جشن بگیریم و ویژه‌برنامه‌ی سال تحویل رو با مشارکت شماها تولید بکنیم. شما به دو شکل می‌تونین به ماها کمک کنین: نوشتن یک پست با عنوان «سازت رو با بهار کوک کن» و یا «تقلید صدا». تا بیست و پنجم وقت دارین که برای ما بفرستین آثار ارزشمندتون رو. اطلاعات بیشتر راجع‌به کمّ و کیف شیوه‌ی مشارکت مخاطبا هم مبسوط اینجا توضیح داده شده. خلاصه که هر چی احساس، انرژی مثبت، نمک، ذوق هنری، استعداد و امثلهم دارین، خریداریم... ^_^


۵ دیدگاه موافقین ۶ مخالفین ۰ ۱۷ اسفند ۹۵ ، ۱۹:۱۹
دکتر سین

یه مدل اخلاق داریم که طرف فکر می‌کنه خیلی حالیشه. حالا این دردش خوردنیه. ته تهش اینه که آدم در برابر این دسته از افراد سکوت می‌کنه؛ یا چمدونم می‌گه بابا اصن ما پاتریک، تو انیشتین! اما مصیبت اونجاست که همین فرد مصرانه می‌خواد به عالم و آدم ثابت کنه که خیلی حالیشه. بر طبق تحقیقات من، این نیسان آبیا رو اساساً با این نیت ساختن که از روی این دسته از آدما رد شن. اگر خواستین این افراد رو در اطرافتون شناسایی کنین، کافیه ببینین که کی همه‌ش داره توضیح می‌ده که چرا پاچه‌ی این و اون مدام تو دهنشه! خب عزیز من! اخلاقتو خوب کن. هم از صرف کردن این همه انرژی برای توضیح دادن رفتارت راحت می‌شی، هم پاچه‌ی اطرافیان سالم می‌مونه. والا به خدا!

+ ببخشید که اعصاب نداشتم! -_-

+ دوستان عزیز! سعی کنین به خودت نگیرین! مطمئناً منظور من شما نیستین! مرسی، اه!!

۶ دیدگاه موافقین ۳ مخالفین ۰ ۱۷ اسفند ۹۵ ، ۱۱:۳۵
دکتر سین
اصالت با خوابه یا بیداری؟
آیا ما وقتایی که خوابیم داریم حقیقتاً زندگی می‌کنیم، یا وقتایی که بیداریم؟
تصور کنین موجوداتی رو که اصل و اساس ماها هستن؛ برای تصور راحت‌تر و درک ساده‌تر منظور من، مثلاً بیاین بهشون همون اسمی رو بدیم که فکر می‌کنیم درسته: ارواح ما. فرض کنید این ارواح ما هستن که دارن به حیات حقیقی ادامه می‌دن و این چیزی که ما به‌عنوان بیداری شناختیم، اون چیزی نباشه که به نظر میاد. بیداری فقط یه مجموعه از رؤیاهای مرتبط با همِ مجازی اما محسوس باشه.
در واقع ادامه‌دار بودن همین محیط تخیلی اما ملموس و محسوس، به ماها (به‌عنوان رؤیاهایی که فقط رؤیا هستن و واقعیت ندارن) قبولونده که واقعیت داریم و همین موضوع باعث شده دنبال کشف حقیقت اصلی نریم و متوجه نشیم که خیالی بیش نیستیم.
دقت کردین که ما فکر می‌کنیم احوالات خودمون رو موقع خواب یادمون نیست؛ شاید واقعیت دقیقاً وارونه باشه: ما موقعی که بیداریم در یک جهان مجازی اما ملموس هستیم. اما موقعی که به ظاهر می‌خوابیم، در واقعیت بیدار می‌شیم و در یک جهان «ناشناخته» و «نشناختنی» به حیات ادامه می‌دیم... 
در یک کلام: اگر ما رؤیا باشیم و رؤیاهای ما واقعیت باشن، چی؟!

+ اگر دارین به این موضوع فکر می‌کنین که متن بالا ممکنه یک مغالطه‌گریِ صرف باشه، لطفاً به این موضوع هم فکر کنین که در عالم رؤیاها (یعنی ماها)، «غلط بودن مغالطه‌گری» می‌تونه فقط یک «مفهوم غلط» باشه؛ یه اشتباه ساده که «ما تخیلی‌ها» (یا بهتر بگم: «ما تخیل‌ها») بهش مبتلا هستیم...
۳ دیدگاه موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۵ اسفند ۹۵ ، ۱۹:۱۵
دکتر سین
شما هم مثل من توی مدرسه عاشق نوشتن با گچای رنگی روی تخته‌سیاه بودین؟ من که دیوانه‌ی گچ و تخته بودم. بین خودمون باشه؛ اصلاً هر وقت موضوع انشا «می‌خواهید در آینده چه‌کاره شوید؟» بود، من می‌نوشتم معلم؛ و مهم‌ترین دلیلم (که هیچ وقت هم توی انشاها بهش حتی یه اشاره‌ی کوچولو هم نکردم) همین گچ و تخته بود!
۱۱ دیدگاه موافقین ۴ مخالفین ۰ ۱۴ اسفند ۹۵ ، ۱۷:۴۴
دکتر سین